De wetgevende macht op federaal niveau bestaat uit twee organen. Langs de ene kant hebben we het Parlement (Kamer + Senaat) en de Koning.
Naast de Senaat is de Kamer van Volksvertegenwoordigers het tweede orgaan van het Belgisch Parlement. Ze telt 150 Volksvertegenwoordigers, die door het Belgische volk gekozen worden.
De Kamer wordt verkozen door kieskringen. Zij vallen geheel samen met de provincies, behalve in Vlaams-Brabant. Die provincie bestaat uit de kieskringen Leuven en Brussel-Halle-Vilvoorde.
De belangrijkste taak van de Kamer is om wetten te stemmen. Maar daarnaast heeft zij nog heel wat andere bevoegdheden.
| Partij | Zetels | Symbool | |
|---|---|---|---|
| N-VA | 27 |  |
|
| PS | 26 |  |
|
| MR | 18 |  |
|
| CD&V | 17 |  |
|
| Open Vld | 13 |  |
|
| Sp.a | 13 |  |
|
| Vlaams Belang | 12 |  |
|
| cdH | 9 |  |
|
| Ecolo | 8 |  |
|
| Groen! | 5 |  |
|
| LDD | 1 |  |
|
| PP | 1 |  |
|
| Totaal | 150 | ||
Laatste update: 15 juni 2010
Leuvenseweg 13
1009 Brussel
De Senaat is een deel van de wetgevende macht. Haar taak is dus het maken en stemmen van wetten. Daarnaast heeft de Senaat ook andere bevoegdheden gekregen:
In het totaal zetelen er 71 senatoren in de Belgische Senaat. Toch kan de bevolking ze niet allemaal verkiezen. De samenstelling van deze 71 personen ziet er als volgt uit:
Het volk kan dus rechtstreeks 40 Senatoren kiezen, hiervoor dienen de partijen lijsten in voor 3 kieskringen: Een Vlaamse kieskring, Waalse kieskring en een kieskring voor Brussel-Halle-Vilvoorde. De kiezers van de Vlaamse kieskring vormen samen met de Nederlandstalige kiezers van Brussel-Halle-Vilvoorde (stemmen voor Nederlandstalige partijen) het Nederlandse kiescollege, goed voor 25 van de 40 rechtstreeks gekozen Senatoren. De kiezers van de Waalse kieskring en de Franstalige kiezers van Brussel-Halle-Vilvoorde (stemmen voor Franstalige partijen) vormen het Franse kiescollege, dat goed is voor de 15 andere rechtstreeks verkozen Senatoren.
De 21 gemeenschapssenatoren worden gekozen door de parlementen van de gemeenschappen. Zo kiezen het Vlaams Parlement en het Parlement van de Franse Gemeenschap elk 10 gemeenschapssenatoren. Ook het Parlement van de Duitstalige Gemeenschap kiest 1 gemeenschapssenator.
Dan blijven nog de 10 gecoöpteerde Senatoren over. De Nederlandstalige Senatoren (rechtstreeks verkozen senatoren + gemeenschapssenatoren) duiden 6 senatoren aan. De andere 4 worden door de Franstalige senatoren (rechtstreeks verkozen senatoren + gemeenschapssenatoren) aangeduid. Elke fractie duidt zoveel gecoöpteerde senatoren aan als waarop zij recht heeft volgens het evenredigheidsstelsel.
Voor de volledigheid geven we nog even mee dat de kinderen van de Koning die ouder zijn dan 18 jaar, ook in de Senaat zetelen. Toch stemmen zij niet mee en met hun zitje wordt geen rekening gehouden bij het bepalen van het aanwezigheidsquorum. Om geldig te kunnen stemmen moeten dus 36 van de 71 senatoren aanwezig zijn. Momenteel zetelen Prins Filip, Prinses Astrid en Prins Laurent in de Senaat.
| Partij | Zetels | Symbool | |
|---|---|---|---|
| N-VA | 14 | |
|
| PS | 13 | |
|
| MR | 8 | |
|
| CD&V | 7 | |
|
| Sp.a | 7 | |
|
| Open Vld | 6 | |
|
| Ecolo | 5 | |
|
| Vlaams Belang | 5 | |
|
| cdH | 4 | |
|
| Groen! | 2 | |
|
| Totaal | 71 | ||
Laatste update: 19 augustus 2010
Leuvenseweg 7
1009 Brussel
De werking van Kamer en Senaat verloopt gelijkaardig:
De verkozenen van dezelfde politieke partij noemen we een fractie. Elke fractie wordt geregeld samengeroepen om te bepalen welke koers ze gaan varen.
Zowel de Kamer als Senaat zijn te groot om goed te kunnen debatteren, daarom zijn er commissies in het leven geroepen. Een commissie is een kleine groep mensen van de Kamer of Senaat (van verschillende politieke partijen) en is gespecialiseerd in een bepaald thema. Hier worden de wetsvoorstellen van hun specialisatie besproken.
Als de commissies de wetsvoorstellen besproken hebben en als er gedebatteerd is in de Kamer of Senaat, dan wordt er gestemd. Voor sommige wetten moet er een gewone meerderheid zijn (de helft + 1), voor andere is een 2/3-meerderheid vereist. Voor nog andere wetsvoorstellen moet er zowel een meerderheid zijn aan Franstalige kant als aan Nederlandstalige kant.
Een grote macht heeft de Koning niet. Hij moet soms wetten handtekenen eer ze officieel zijn. Maar de Koning is een persoon die aan de traditie zijn titel te danken heeft. Zo is bij de onafhankelijkheid (1830) gekozen dat België een monarchie ging worden. Hierop heeft de Senaat aan Leopold gevraagd om Koning te worden. Sindsdien zitten de afstammelingen van Koning Leopold I op de Belgische troon.
Sinds 1993 is Koning Albert II de Koning van ons land. Na zijn dood zal zijn zoon prins Filip, de kroon waarschijnlijk overnemen.
Laatste update: 14 juli 2010
5 september 2010 | Log in | Belgische Politiek - Belgische staatsstructuur | info@bpol.be
